Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011

Ψίθυροι και κατάλοιπα ψιθύρων;




Αν ένας άντρας και μια γυναίκα διασχίζουν δρόμους που δεν 

βλέπει άλλος παρά μονάχα εκείνοι,
Πολυσύχναστους δρόμους που βγάζουν στο λυκόφωτο, 
στον αέρα,
Με φόντο ένα καινούριο τοπίο νέο και παλιό που μοιάζει πιο 
πολύ με μουσική παρά τοπίο'

Αν ένας άντρας και μια γυναίκα κάνουν να φυτρώνουν στο 

πέρασμά τους δέντρα,

Κι αφήνουν πίσω τους πυρπολημένους τοίχους,


Και τα πρόσωπα στρίβουν για να δουν σαν από παίξιμο 

τρομπέτας

Ή από μια πολύχρωμη παρέλαση σαλτιμπάγκων'


Αν όταν περνάει ένας άντρας και μια γυναίκα σταματάει η 

συζήτηση της γειτονιάς,

Ακινητοποιούνται οι καρέκλες στο πεζοδρόμιο, πέφτουν τα 

κλειδιά στις γωνίες,

Οι κουρασμένες αναπνοές γίνονται ψίθυροι:


Είναι γιατί ο έρωτας περνάει τόσο λίγο που η θέα του γίνεται 

αιτία

Έκπληξης, ξαφνιάσματος, τρόμου, νοσταλγίας,


Σαν να ακούγαμε μια γλώσσα που κάποτε μιλήθηκε


Και από αυτή μένουν στα στόματα μόλις


Ψίθυροι και κατάλοιπα ψιθύρων;





Από το βιβλιο "Ενας Αντρας και Μια Γυναίκα"
του  Roberto Fernández RetamaΡ  



"ΤHE TEMPLE OF THE KING"




One day in the year of the fox
Came a time remembered well
When the strong young man of the rising sun
Heard the tolling of the great black bell

One day in the year of the fox
When the bell began to ring
Meant the time had cometh
For one to go
To the temple of the king

There in the middle of the circle he stands
Searching, seeking
With just one touch of his trembling hand
The answer will be found

Daylight waits while the old man sings
Heaven help me
And then like the rush of a thousand wings
It shines upon the one
And the day had just begun

One day in the year of the fox
Came a time remembered well
When the strong young man of the rising sun
Heard the tolling of the great black bell

One day in the year of the fox
When the bell began to sing
It meant the time had cometh
For one to go
To the temple of the king

There in the middle of the people
He stands
Seeing, feeling
With just a wave of a strong right hand
He's gone
To the temple of the king

Far from the circle at the edge of the world
He's hoping, wondering
Thinking back from the stories he's heard
Of what he's going to see

There in middle of the circle it lies
Heaven help me
Then all could see by the shine in his eyes
The answer had been found

Back with the people in the circle
He stands
Giving, feeling
With just one touch of a strong right hand
They know
Of the temple and the king 



Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2011

ΑΠΛΑ ΟΜΟΡΦΗ ΜΕΡΑ ..ΟΛΗ ΜΕΡΑ ...ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΜΑΣ...

Καλημέρα σας,


  



το πόσο με ευχαριστεί και με αναγαλλιάζει όταν λέω σε κάποιον -α σκέψου θετικά ...μην γκρινιάζεις ...ή όταν μπορώ να βλέπω χαμόγελα σε παιδιά ή ηλικιωμένους ή οποιoνδήποτε επειδή κατάφερα από  το υστέρημα να τους δώσω μια μικρούλα βοήθεια ...δεν φαντάζεστε ...


Θεωρώ ομως αφού μπορώ εγώ ...μπορείς και ΕΣΥ !!! ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ !!

Μην εγκαταλείπετε τον Ανθρωπο μέσα σας !! 

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μιλάμε σήμερα ...για διαφορους λόγους ...ομως είμαι απο τους ανθρώπους που αναγνωρίζω ότι για κάποιο λόγο ήρθαν και έφυγαν από την ζωή μου ...Οχι κακία δεν μπορω να κρατήσω ...δεν υπάρχει χωρος σε μένα ....τους νοιαζομαι κι ας μην μου μιλούν ...πάντα υπάρχει τρόπος να βοηθήσεις κάποιον ...και χωρίς να το ξέρει...!!!

δυστυχώς Ετσι Ειμαι Εγώ ...Ανεπίδεκτη Μαθήσεως !!!

***το τραγούδι αφιερωμένο***
Πώς να σωπάσω μέσα μου



Πώς να σωπάσω μέσα μου 

την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου 
η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ'άλλα μάτια;

Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ' έμαθε η μάνα μου να ζω...

Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε 
αυτοί που μου ζητάνε 
να χαμηλώσω τα φτερά;


Στίχοι: Κώστας Κινδύνης

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης
Βασίλης Παπακωνσταντίνου


Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011

TΟ ΣΕΞ ....σαν ροκ μυθιστόρημα.....



ΡΟΚ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ




Το ρισκάρεις; Χρειάζομαι δέκτη. Συσσωρευμένα


 φορτία ζητάνε διέξοδο. Αναγκαστικές επιλογές. Οι 

δέκτες μου δεν αντέχουν τόση ποσότητα ρεύματος. 


Χαλάνε, τρομάζουν. Ζαλίζομαι. Σβήσε το φως...


...μην ανοίγεις το φως. Ξάπλωσε. Ζαλίζομαι πέφτω 

είμαι πιλότος αεροπλάνου πετάω κάνω στροφές, 

λούπιν, βολ πανέ, πετάω ξυστά απ' τα σπίτια, πέφτω σε 

μια πολυκατοικία. Είμαι οι πέτρες που πέφτουν στη 

γη, μεταλλική μπάλα που κατεδαφίζει πολυκατοικίες 

κρεμασμένη σε γερανό χτυπάω στον τοίχο τον σπάω 

βαραίνω πολύ ζυγίζω χιλιάδες τόνους και πέφτω κάτω 

πέφτω σ' έναν τεράστιο γκρεμό πέφτω πολλή ώρα 

προσπαθώ να σταματήσω συγκεντρώνομαι ν' 

ανακόψω την πτώση να σηκώσω το βάρος αλλά πέφτω 

σφηνώνομαι τραντάζομαι μα δεν πονάω βλέπω στην 

τηλεόραση μια οθόνη που μεγαλώνει και γυρνάει γύρω 

μου πολλές οθόνες που περιστρέφονται γύρω μου κι 

εγώ στη μέση περικυκλωμένος από οθόνες που 

στριφογυρίζουν και δε δείχνουν τίποτα 

στριφογυρίζουν ιλιγγιωδώς ώσπου φαίνεται η Ρένα 


πλησιάζει ξανθιά γυμνή πλησιάζει και μεγαλώνει όσο

έρχεται με το πρόσωπό της .......




χάνεται μεγαλώνει με 



σκεπάζει με απορροφάει, 

χάνομαι..........





[Άρης Σάρτας]




Υ.Γ .Χωρίς λόγια ...





Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

...οταν μας ταλαιπωρουν περιεργες αγαπες ....



Λυπάμαι αλλά πρέπει να φύγω

Ηξερα ότι ήταν ένα ψέμα


Πόσο χρόνο έχασα ακολουθώντας τον

Αυτός που υπόσχεται αλλά ποτέ δεν αλλάζει !!!!!










                              

Αφορμή πάντα ένα τραγούδι που μας θυμίζει κατι από αγάπη

‎....... περίεργες αγαπες που μας ταλαιπωρουν....... μας


 δημιουργουν προβλήματα μας κανουν να κλαιμε και να

υποφερουμε...... Παρ’ ολα αυτα παραμενουμε σε αυτες γιατί

ουσιαστικα......... ειμαστε εμεις το προβλημα.... εμείς που τα

συναισθηματα μας δεν μας αφηνουν να ξεκολλησουμε να

σκεφτουμε λογικά...... να συνειδητοποιησουμε ότι τον εαυτο

μας πρέπει να τον φροντιζουμε καλυτερα και να μην αφήνουμε

κανέναν να τον υποτιμά και να τον κακομεταχειρίζεται!!!!

ειμαι περιεργη και εγω ..ομως and i like me

the way i am !! i am MYSELF !!!♥ 

♥ 
strani amori
♥ 




.Mi dispiace devo andare via

Ma sapevo che era una bugia

Quanto tempo perso dietro a lui

Che promette poi non cambia mai

Strani amori mettono nei guai
Ma in realtà siamo noi
E lo aspetti ad un telefono
Litigando che sia libero
Con il cuore nello stomaco
Un gomitolo nell'angolo
Lì da sola dentro un brivido
Ma perché lui non c'è, e sono
Strani amori che fanno crescere
E sorridere tra le lacrime
Quante pagine, lì da scrivere
Sogni da lividi da dividere
Sono amori che spesso a quest'età
Si confondono dentro a quest'anima
Che s'interroga senza decidere
Se è un amore che fa per noi
E quante notti perse a piangere
Rileggendo quelle lettere
Che non riesci più a buttare via
Dal labirinto della nostalgia
Grandi amori che finiscono
Ma perché restano, nel cuore
Strani amori che vanno e vengono
Nei pensieri che li nascondono
Storie vere che ci appartengono
Ma si lasciano come noi
Strani amori fragili,
Prigioneri liberi
Strani amori mettono nei guai
Ma in realtà siamo noi
(coro)
Strani amore che spesso a questa età
Si confondono dentro l'anima
Strani amori che mettono nei guai
Ma si perdono come noi
Strani amori che vanno e vengono
Storie vere che ci appartengono
Strani amori fragili,
Prigioneri liberi
Strani amori che non sanno vivere
E si perdono dentro noi
Mi dispiace devo andare via
Questa volta l'ho promesso a me
Perché ho voglia di un amore vero
Senza te
*******************************************************





Λυπάμαι αλλά πρέπει να φύγω

Ηξερα ότι ήταν ένα ψέμα
Πόσο χρόνο έχασα ακολουθώντας τον
Αυτός που υπόσχεται αλλά ποτέ δεν αλλάζει


Περίεργες αγάπες που φέρνουν προβλήματα
αλλά στην πραγματικότητα είμαστε εμείς το πρόβλημα


Και περιμένεις να σου τηλεφωνήσει
Τσακώνεσαι με τους άλλους για να αφήσουν το τηλέφωνο ελεύθερο
Με την καρδιά να πονάει
Ακουμπώντας σε μια γωνία
Εκεί, μόνη να τρέμεις
Επειδή αυτός δεν είναι εδώ


Περίεργες αγάπες μας κάνετε να μεγαλώνουμε
και να κλαίμε ανάμεσα στα δάκρυα


Πόσες σελίδες θα μπορούσες να γράψεις
Πόσα πονεμένα όνειρα να μοιραστείς
Αυτές είναι αγάπες, που σε αυτή την ηλικία
Μπερδεύονται η μια με την άλλη μέσα στην ψυχή αυτή
Που ρωτάνε χωρίς να μπορούν να αποφασίσουν
Αν η αγάπη αυτή είναι καλή για μας

Και πόσες νύχτες χάθηκαν κλαίγοντας
Διαβάζοντας αυτά τα γράμματα
Που δεν μπορείς να πετάξεις
Από το λαβύρινθο της νοσταλγίας
Μεγάλες αγάπες που τελειώνουν
Αλλά γιατί μένουν στην καρδιά

Περίεργες αγάπες που έρχονται και φεύγουν
Στις σκέψεις που τις κρύβουν
Αληθινές ιστορίες που είναι κομμάτι από μας
Αλλά εγκαταλείπουν η μια την άλλη όπως κι εμείς
Περίεργες και αδύναμες αγάπες
Είμαστε ελεύθεροι φυλακισμένοι

Περίεργες αγάπες που φέρνουν προβλήματα
αλλά στην πραγματικότητα είμαστε εμείς το πρόβλημα

Λυπάμαι αλλά πρέπει να φύγω
Αυτή τη φορά το υποσχέθηκα στον εαυτό μου
Γιατί θέλω μια πραγματική αγάπη
Χωρίς εσένα

***********************************************











Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011

Χριστούγεννα...μια γιορτή χαρας λένε ....


                  Ηρθαν και φέτος τα Χριστούγεννα (2011) ...και πάντα με την ίδια διάθεση εγώ ...λυπημένη..(μετά "στρώνει" :)
Αθήνα 1978..περιοχή Κολωνού πολύ κοντά στον Σημερινό Σταθμό Μετρό Σεπολίων...! ήταν μια έκταση όλο χωράφια φυτεμένα όλων των λογιών τα λαχανικά (ραπανάκια,πατατες,παντζάρια,μαρούλια, λάχανα κλπ.) κ ποιος θα το πίστευε στο χωρο σημερα του Μετρό ..υπήρχαν αυτά σαν να ήσουν σε χωριό ...!!Κι όμως εγω νόμιζα ο,τι ήμουν σε χωριο ...βλέποντας τα απο την τεράστια βεράντα μας αυτη την υπέροχη έκταση όλο πράσινο ...τωρα θα μου πείτε τι σχεση εχουν αυτά που περιγράφεις ??


Λοιπόν εν Αθήναι 1978 και Δεκεμβριος πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ειχε ήλιο αλλα το κρύο ήταν τσουχτερο .Ηλικίας 6 ετών ..παιζοντας στη βεράντα μου ...θυμάμαι σαν τώρα εχω σταματήσει το παιχνίδι και κοιτώντας στην απέραντη εκταση των χωραφιών διακρίνω μια γιαγιά με ενα παιδάκι . Εχει σκύψει να μαζέψει χόρτα κ ό,τι άλλο της προσφέρει μπροστά της ο καλλιεργημένος τόπος!. Ξαφνικά της φεύγει το μικρό απο δίπλα της και το χάνει .Αρχισε να φωνάζει αναζητώντας το:"Αλέξανδρε, Αλέξανδρε ...που είσαι αγόρι μου??" " Που κρύφτηκες??" Ομολογώ ανησύχησα κι εγώ ...αλλα εβλεπα οτι ο κόσμος περνουσε κ δεν της εδινε σημασία . Σκέφτηκα απλα γιατι δεν την βοηθούν ? Οι γονείς μου στη δουλειά και χωρίς 2η σκέψη (ο αυθορμητισμός ενός μικρού παιδιού βλέπεται) παιρνω τα κλειδιά του σπιτιού και κατεβαινω κάτω. Παω κοντά στην ηλικιωμένη γυναίκα και της λέω μην κλαίτε θα τον βρούμε ..!! θυμήθηκα οτι ακριβώς κάτω από την πολυκατοικία υπήρχε ένας χώρος -ξέφωτο στην πίσω πλευρα και ολα τα παιδιά μαζευόμασταν εκει και παιζαμε υπήρχαν οι μπαλες μας ,οι κούκλες μας ,αυτοκινητάκια , στρατιωτάκια και ένα σωρό άλλα παιχνίδια . Ετρεξα αμέσως εκεί και φυσικά ο μικρός Αλέξανδρος ειχε στα χέρια του μια μπάλα και την κλώτσαγε όλο χαρα και ενθουσιασμό χωρίς να ξέρει τι ταραχή εχει προκαλέσει στη δυστυχη γυναίκα που έκλαιγε και έλεγε συνέχεια "Γιατί Θεέ μου ?"   τον πήρα απο το χερι τον οποιο πέρναγα ένα κεφαλι και ενιωθα σαν μεγαλη πολυ εγω τεράστια και χαρουμενη !! ..


Εντονα η ηλικιωμένη γυναικα και με τα ματια της πλημμυρισμένα τον παιρνει αγκαλια και λέει χαρακτηριστικά: " Αγόρι μου μην χάσω και σένα όπως τους γονείς σου ...μας τους πήρε ο Θεούλης ...μην χασω κι εσένα ...εισαι το πολυτιμότερό μου ...οση πείνα κι αν εχουμε ...ειμαστε χορτάτοι ομως οι δυο μας !! ..Σ'ευχαριστω Θεε μου " ...(βεβαια εγω τι εννοούσε τοτε πεινα αλλα και χορτάτοι που να καταλάβω :))....Γυρνόντας στο μέρος μου με αγκάλιασε κ με φίλησε κ δεν θυμαμαι πόσες ευχές μου έδωσε ...κι εγω με τη σειρα μου χαρισα κ τη μπαλα στον μικρό Αλέξανδρο τον οποίο για ερκετό καιρό ερχοταν και παιζαμε ...ώσπου μετακομίσαμε και τον έχασα.


Αυτη η ιστορία στην παιδική μου ψυχή χαρακτηκε βαθια. Γιατί επιασα τον εαυτό μου σαν να μεγάλωσε απότομα ...δεν ήθελα να παιξω αλλο με τις κούκλες μου .!!


Τα ίδια παρακάλεσα τότε ..τα ίδια παρακαλώ και τώρα :
"Θέε μου αφου έτσι σε λένε και δεν έχεις επίθετο κ δ/νση να σου γράψω αν με ακούς γιατι αφήνεις τα παιδάκια να πεινανε και να μην έχουν και  παιχνίδια ?? Γιατί δεν στέλνεις τον Αγιο Βαίλη σε αυτα ? Γιατί τους παιρνεις τους γονείς ?"" και τα ματια μου δακρυσμενα και με αναφιλητα το βραδυ θυμαμαι την αγκαλια της μητερας μου να μου λεει μην ανησυχείς τα προσέχει ο Θεούλης."
.
.ετσι λοιπόν  κάθε Χριστούγεννα γίνομαι 6 ετών ....
και τόσα χρόνια και δεν έχουν απαντηθεί τα ερωτήματα ...παρά μόνο μεγαλώνουν !!


και εχω κι εγω παιδια ....
και θέλω να ειναι χαρούμενα ...όπως ολα τα παιδιά .


και δυστυχώς παντα θα ειμαι λυπημενη βαθιά στην ψυχή μου γιατι με τη βία χαρούμενη επειδη λενε ειναι χαρούμενη γιορτή δεν μπορω να ειμαι ...
και πάντα στεναχωριέμαι γιατί να μην εχω τόσα ωστε να δωσω σε όλους κάτι αυτες τις αγιες μέρες ...


δυστυχώς ετσι ειμαι εγώ ...ερωτευμενη με τον Ανθρωπο !!!


οσο μπορειτε λοιπον βοηθείστε τον διπλανό σας ...τον γείτονα σας ...ο,τι μπορειτε ο καθένας ...θα ειναι από δω και περα ακόμα πιο "στεναχωρημένα" τα Χριστούγεννα ..και ακόμα πιο "πεινασμένα" και "δακρυσμένα" ....!!!
εγω τότε θα ειμαι ευτυχισμένη!!..αν γίνουμε Ανθρωποι!!
***********************************************************

Αλέξανδρε για σένα (-& κάθε Αλέξανδρο-)

....όπου κι αν είσαι !!! 


ΚΑΝΕ ΘΕΕ ΜΟΥ ...

Κάνε να λιώσουνε τα χιόνια ,
Κάνε να φύγει ο Χειμώνας,
Κάνε Θεέ μου το κρυο να σβήσει
Κάνε όπως πρώτα το χρώμα της φύσης

Κάνε την κάμπια πεταλούδα
Κάνε από τις στάχτες να ανθίσουν λουλουδια
Κάνε Θεε μου να παρουνε Σάρκα,
Σάρκα και Οστά τα Ονειρά μας.

Στείλε Θεέ μου Ουράνιο Τόξο,
Στείλε την Ανοιξη που λείπει τόσο,
Στείλε στη μέρα και πάλι τον ήλιο,
Στείλε στη νύχτα Αστέρια Χρυσά
Κάνε η Αγάπη να διώξει το μίσος
Κάνε τον ουρανό γαλάζιο ξανά.

Κάνε τον Ανεμο να σωπάσει,
Κάνε το Κύμα να κοπάσει,
Κάνε Θεέ μου η σιγή να μιλήσει,
Κάνε στη Γη να απλωθεί η Γαλήνη

Κάνε να σπάσουνε οι Πάγοι,
Κάνε το φως τις ψυχές να ζεστάνει,
Κάνε Ουρανό Θεέ την καρδιά μας ,
Αχ να χωρουσε, να χωρούσε τα πάντα

Στείλε Θεέ μου Ουράνιο Τόξο,
Στείλε την Ανοιξη που λείπει τόσο,
Στείλε στη μέρα και πάλι τον ήλιο,
Στείλε στη νύχτα Αστέρια Χρυσά
Κάνε η Αγάπη να διώξει το μίσος
Κάνε τον ουρανό γαλάζιο ξανά.

Στείλε Θεέ μου Ουράνιο Τόξο,
Στείλε την Ανοιξη που λείπει τόσο,
Στείλε στη μέρα και πάλι τον ήλιο,
Στείλε στη νύχτα Αστέρια Χρυσά
Κάνε η Αγάπη να διώξει το μίσος
Κάνε τον ουρανό γαλάζιο ξανά.



**************************************************