ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΙΣΕΙ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ... ...ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΜΙΣΕΙ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ !

"Από τον  Θεό, ζητώ  μόνο Υγεία  

Τα υπόλοιπα τα κάνω μόνος μου"

Εδώ είναι μιά περίφημη εξήγηση της συμβιώσεως ανάμεσα στη "μοναξιά" & τη "φτώχεια" ...!!!!!

Αν τα παιδιά σου (ή τα εγγόνια σου) σε ρωτήσουν :

Γιατί πρέπει να σπουδάσουν ή να εργαστούν σκληρά σε όλη τους τη ζωή για να εξοικονομήσουν προς το ζην ; 

Δείξε τους αυτές τις φωτογραφίες του Flavio Briatori, πρόεδρου της Renault,

και της τωρινής φιλενάδας του, παρακάτω.

Και μετά εξήγησέ τους οτι αυτή δεν είναι μια

"σχέση αγάπης", αλλά μιά "σχέση μίσους".
ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΙΣΕΙ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ... 

...ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΜΙΣΕΙ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ !

*************************

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ !! 

Το σπίτι...(Javier Salvago)

Αυτό είναι το σπίτι μου, παλιό, με ιστορία.
Λένε πως ήταν στρατώνας και, παλιότερα, μύλος.
Το βέβαιο είναι πως κρατάει στα σπλάχνα του τεράστια
πιθάρια και μυστικά και θορύβους
παράξενους.

Είχα μια παραμάνα που έβλεπε
το φάντασμα του παππού μου.
Ο παππούς μου ο Ραφαέλ με μουστάκια
οπερέτας, με κοιτούσε ατενώς
από το πορτραίτο του σαλονιού: εγώ πάντα
τον ένιωθα δίπλα μου, πίσω, πολύ κοντά,
σαν ένα σύγκρυο.

Τα μαντριά αφημένα σαν ζούγκλα
- φράχτες κι ερειπωμένες σιταποθήκες -,
δεντρομολόχες όλο και τσουκνίδες,
σφηκοφωλιές και φωλιές πουλιών,
είναι η δική μας Αρκαδία. Εδώ κυνηγάμε γάτες
και ψάχνουμε χαμένους θησαυρούς
και πηδάμε απ' τη σκεπή
με μια σπασμένη ομπρέλα' είμαστε Ινδιάνοι
καουμπόυδες και πειρατές.
Εδώ όλα μάς επιτρέπονται.

Αυτό είναι το σπίτι μου, πάντα ανοιχτό, χαρούμενο,
ευτυχισμένο με τις τρεχάλες και τις φωνές
των παιδιών που γελούν, χοροπηδούν, παίζουν
ακούραστα. Ημερήσιος παράδεισος
που τις νύχτες του χειμώνα
όταν φυσάει ο άνεμος λυσσασμένος
κι αφήνει το χωριό στο σκοτάδι,
κατοικείται από φαντάσματα που τα είχαμε προαισθανθεί,
απειλητικά βήματα και ίσκιους
που ενεδρεύουν στο σκοτάδι,
καθώς περνάει η νύχτα κι εγώ τουρτουρίζω
ένα κουβάρι μες στις κουβέρτες,
περιμένοντας να έλθει ο ήλιος αρωγός μου.


*********************************************************************************

that was Yesterday ...

a little love today...

"Οι ψίθυροι το πρωί

Από εραστές που κοιμούνται σφιχτά

Κυλούν σαν βροντή τώρα

καθώς κοιτάζω τα μάτια σου

Κρατώ το σώμα σου σφιχτά

και νιώθω κάθε κίνηση σου

Η φωνή σου είναι ζεστή και τρυφερή

μια αγάπη που δεν μπορώ να ξεχάσω

Γιατί εσύ είσαι ο άνθρωπος μου

κι εγώ είμαι η γυναίκα σου

Κάθε φορά που θα προσπαθείς να με ψάξεις

θα κάνω ό,τι μπορώ

Σα χαμένη αισθάνομαι όταν βρίσκομαι στα χέρια σου

Όταν ο έξω κόσμος είναι πολύ

για να τον αντέξω

όλα αυτά τελειώνουν όταν είμαι μαζί σου

Ακόμα κι αν μπορεί να υπάρχουν φορές

που να φαίνεται ότι είμαι μακριά

Να μην αναρωτηθείς ποτέ που είμαι

Γιατί είμαι πάντα στο πλευρό σου

Γιατί πηγαίνουμε κάπου

κάπου που δεν έχουμε βρεθεί ποτέ

Μερικές φορές είμαι φοβισμένη

αλλά είμαι έτοιμη να μάθω

από τη δύναμη της αγάπης

Από τη δύναμη της αγάπης

Ο ήχος της καρδιάς σου όταν χτυπάει

τα κάνει όλα καθαρά

Ξαφνικά η αίσθηση ότι δεν μπορώ να συνεχίσω

είναι τόσο μακριά."

************************************************
Είτε ο έρωτας μας χτυπά την πόρτα, είτε είμαστε ήδη σε μια σχέση, δεν μπορούμε παρά να σκεφτούμε πόσο σημαντικό είναι να ακούμε τον ψίθυρο του ανθρώπου μας στην αγκαλιά μας, να αισθανόμαστε κάθε κίνηση του, να κρατάμε το κορμί του στα χέρια μας.



**********************

αυτό κάποτε το έλεγαν "ΖΩΗ" ....

Στο  χέρι  μας  είναι  όμως, να  την  ξαναζήσουμε  και

εμείς, αλλά  κυρίως  τα  παιδιά  μας...

Η διαφορά σε απλά καθημερινά πράγματα στο 

πέρασμα του χρόνου. 

Η αντίληψη των πραγμάτων από μια γενιά που έζησε

διαφορετικά.  

Κ Α Π Ο Τ Ε !	Σ Η Μ Ε Ρ Α !
ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές	έχει δύο
δουλεύαμε οκτώ ώρες	έχουμε χάσει το μέτρημα
είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας	τα λέμε μέσω MSN και Skype
είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας	κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.
πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά	πίνουμε εμφιαλωμένο και.αρρωσταίνουμε
παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες	παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation
είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε	έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα
κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι	κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ. 3000 κυβικών
είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας	δεν έχουμε χρόνο για κανένα..
η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό	είναι ..κουταμάρα
λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό	μας τa λέει ο navigator
ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και.ήμασταν ευτυχισμένοι	ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα.
είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος	τα βλέπουμε στην τηλεόραση
ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά	το λέμε και με SMS
αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια	τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο
τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από ανθρώπους σα το Σεφέρη	παίρνουν από τον Καρβέλα
ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία	δεν πάμε γιατί είναι.μπανάλ και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες
μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι.	έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ.
οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή	τραγουδούν με κάτι άλλο.
ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη	ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου
είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε: «Έκανα λάθος».	Λέμε: «Αυτός φταίει».
Τα παιδιά έβλέπαν στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα	βλέπουν τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν.τους κακούς.
νοιαζόμασταν για το γείτονα	τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Ζούσαμε με ένα μισθό	ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό	μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια..
τα δανεικά τα έδινε ο αδελφός	μας δανείζουν οι τράπεζες
δουλεύαμε για να ζήσουμε	ζούμε για να δουλεύουμε
δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο αισιόδοξοι, ακόμη κι ευτυχισμένοι!	έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν ζωή..

********************************************************************************