Λαός αξιοπρέπειας του Νίκου Λυγερού

Νίκος Λυγερός

ΛΑΟΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ 

Η αξιοπρέπεια δεν είναι ένας οικονομικός 

παράγοντας, δεν μετριέται με δείκτες. Και η 

μούτζα μας στην κατοχή χρησιμοποιούσε όλα 

τα δάκτυλα του χεριού
.
Πολλές φορές τα πράγματα 

ήταν δύσκολα για το λαό μας, αλλά ποτέ δεν 

χάσαμε την αξιοπρέπειά μας. Ακόμα και 

ηττημένοι. Ούτε στο εκτελεστικό απόσπασμα 

δεν σκύβαμε. Δεν υπήρχε λόγος, η γη μας θα 

ήταν ο τάφος μας. Μπορεί να ξερίζωσαν 

ακόμα και τα θεμέλια των σπιτιών μας όταν 

αντισταθήκαμε αλλά το αντέξαμε και χτίσαμε 

καινούργια πάνω στην ίδια γη, ενώ οι 

κατακτητές μας έφτυσαν αίμα και φύγαν.

 Είμαστε ακραίοι, υπερβολικοί και 

φωνακλάδες γιατί είμαστε ακρίτες, δεν μας 

αρέσει η μετριότητα και αγαπάμε δυνατά.

 Παίζουμε θέατρο ναι, αλλά από την αρχή για

 ν’ αντέχουμε τις τραγωδίες και να πεθαίνουμε

 με κωμωδίες. Χαζεύουμε τον ουρανό

, αγναντεύουμε τη θάλασσα, είναι αλήθεια. 

Έτσι δημιουργήσαμε την αστρονομία και 

κατασκευάσαμε το ναυτικό. Μας αρέσει να 

ξαναφτιάχνουμε τον κόσμο, έτσι πλάσαμε τα 

μαθηματικά. Κι όπως νιώθουμε πάντα 

αδύναμοι επινοήσαμε τη στρατηγική. Δεν 

είμαστε διαφορετικοί αλλά κάνουμε τη 

διαφορά. Ζούμε αιώνες μ’ ένα κομμάτι γης 

γιατί έχουμε τον ουρανό και τη θάλασσα. Κι

 αν είμαστε μόνο σκιές για τους άλλους είναι 

γιατί έχουμε ήλιο. Ο λαός μας έτρωγε πέτρες 

αλλά σκάλιζε μάρμαρο. Πολλές φορές μας 

έκαψαν αλλά δεν μας κατέστρεψαν γιατί το

 φως δεν καίγεται. Μας πήραν πολλές φορές

 το χώρο μας αλλά πάντα είχαμε το χρόνο. 

Μοιάζουμε με τη θάλασσά μας. Ποιος 

μπόρεσε να την αρπάξει; Κι αν την 

μαστίγωσαν δεν έπαθε τίποτα. Αυτή είναι το

 αίμα μας γιατί δεν μας έδωσαν άλλο γαλάζιο.

 Είναι το δώρο μας, το μοναδικό. Αυτός είναι

 και ο μόνος μας πλούτος. Αλλιώς θα μας είχαν

 κατακλέψει. Είμαστε τα παιδιά που δεν 

έκανε η Αντιγόνη γι’ αυτό και δεν πεθαίνουμε

 ποτέ. Ποιος να σκοτώσει ένα σύμβολο; Κι 

όταν πεθαίνει ένας δικός μας κι έχει αφήσει

 έργο, δεν είναι τυχαίο που η κραυγή μας 

βγάζει τη λέξη: άξιος! Και ζούμε για να τον 

θυμόμαστε, δεν έχουμε άλλη επιλογή, είναι 

θέμα ανάγκης. Είμαστε λίγοι στην αρχή και

 γινόμαστε σπάνιοι στο τέλος. Αυτή είναι η 

μοναχική μας πορεία. Έτσι γεννήθηκε ο 

ελληνισμός και παραμένει μια αξία για όλη 

την ανθρωπότητα ενώ έπεσαν τόσες 

ιδεολογίες που θεωρούσαμε αθάνατες. 

Ενώ εμείς ξέρουμε εξαρχής ότι δεν υπάρχει 

αθανασία. Το έχουμε μέσα μας με την Ιλιάδα

 και την Οδύσσεια, ακόμα και αν είχαμε χάσει 

τις πινακίδες μας, τις μυκηναϊκές. Τίποτα δεν 

ξεχάσαμε γιατί ποτέ δεν χάσαμε τις αξίες μας

 Κι αν δίνουμε τόση σημασία στην ελευθερία,

 είναι γιατί συνδυάζεται με τη σκέψη. Δίχως 

ελεύθερη σκέψη, δεν είσαι άνθρωπος. Κι 

εμείς παραμείναμε άνθρωποι ακόμα και 

σκλαβωμένοι. Μόνον έτσι δεν γίναμε σκλάβοι. 

Πολιορκημένοι ναι, αλλά πάντα ελεύθεροι,

 διότι δεν ξέραμε να ζήσουμε αλλιώς.

 Αυτό λέει ακόμα και η σημαία μας με τις

 γαλανόλευκες συλλαβές της: Ελευθερία ή 

Θάνατος. Γιατί λοιπόν να γονατίσουμε τώρα;

 Μετά από τόσους αιώνες, να παραδοθούμε 

για ποιο λόγο; Επειδή θεωρούν ότι μας έπεισε 

η ρητορική της κρίσης; Εμείς έχουμε κρίση 

από τον Σωκράτη χάρη στη μαιευτική. Δεν θα

 χάσουμε την αξιοπρέπειά μας για τόσο λίγο !




****************************************

Ο κήπος της αχαριστίας (Κώστας Καρυωτάκης)

Θα καλλιεργήσω το ωραιότερο άνθος. 

Στις καρδιές των ανθρώπων θα φυτέψω 

την Αχαριστία.

 Ευνοϊκοί είναι οι καιροί, 

κατάλληλος ο τόπος. Ο άνεμος τσακίζει 

τα δέντρα. Στη νοσηρή ατμόσφαιρα 

ορθώνονται φίδια. Οι εγκέφαλοι, 

εργαστήρια κιβδηλοποιών. Τερατώδη 

νήπια τα έργα, υπάρχουν στις γυάλες. 

Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε 

να ζήσεις. Εγώ θα καλλιεργήσω την 

Αχαριστία.

Όταν έρθει η τελευταία άνοιξις, ο κήπος 

μου θα ‘ναι γεμάτος από θεσπέσια 

δείγματα του είδους. Τα σεληνοφώτιστα 

βράδια, μονάχος θα περπατώ στους 

καμπυλωτούς δρόμους, μετρώντας αυτά 

τα λουλούδια. Πλησιάζοντας με κλειστά 

μάτια τη βελούδινη, σκοτεινή στεφάνη 

τους, θα νιώθω στο απρόσωπο τους 

αιχμηρούς των στημόνες και θ’ αναπνέω 

το άρωμά τους.

Οι ώρες θα περνούν, θα γυρίζουν τ’ 

άστρα, και οι αύρες θα πνέουν, αλλά 

εγώ, γέρνοντας ολοένα περσότερο, θα 

θυμάμαι.

Θα θυμάμαι τις σφιγμένες γροθιές, τα 

παραπλανητικά χαμόγελα και την 

προδοτική αδιαφορία.

θα μένω ακίνητος ημέρες και χρόνια, 

χωρίς να σκέπτομαι, χωρίς να βλέπω, 

χωρίς να εκφράζω τίποτε άλλο. Θα είμαι 

ολόκληρος μια πικρή ανάμνησης, ένα 

άγαλμα που γύρω του θα μεγαλώνουν 

τροπικά φυτά, θα πυκνώνουν, θα 

μπερδεύονται μεταξύ τους, θα κερδίζουν 

τη γη και τον αέρα. Σιγά σιγά οι κλώνοι 

τους θα περισφίγγουν το λαιμό μου, θα 

πλέκονται στα μαλλιά μου, θα με 

τυλίγουν με ανθρώπινη περίσκεψη.

Κάτου από τη σταθερή τους ώθηση, θα 

βυθίζομαι στο χώμα.

Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της 

Αχαριστίας.

Τα ονειρα μου ειναι δικα μου

τα ονειρα μου ειναι δικα μου ...

τα χερια σου και ο νους σου δεν τα αγγιζουν καν...

τα ονειρα μου ειναι δικα μου ...

τα χερια σου και ο νους σου δεν τα αγγιζουν καν...

ειναι ονειρα φτιαγμενα απο χωμα και ουρανο ...

μιξη δυνατη ...

δεν θα τα ανακατεψεις ποτε ....

τη μυστική συνταγη ...την εχω κρυμμενη ...

με καμια πονηρια ή ταξιμο ...δεν θα την αποκτησεις ...

ξερω ολα τα μυστικα σου κι ας μην στο δειχνω 

τα χω τυλιγμενα κουβαρι 

κι οταν τα πλεξω θα γίνουν ενα υπεροχο 

τραπεζομαντηλο 

και δεν θα πιστευεις στα ματια σου !

να με προσεχεις ...

στο ειχα πει...

το ραβε - ξυλωνε δεν το ξερω !

ΜΦ.!

"ΝΟΜΙΣΜΑ- ΟΝΕΙΡΑ"

Συνθέτης: City (Bogdanow,Gogow,Puppel,Selmke) 
Στιχουργός: Λία Γεωργάκη 
Ήμουνα παιδί , είχα όνειρα χίλια
όνειρα μεγάλα άπιαστα μαγικά
πέταγα ψηλά με τα όνειρα εκείνα
κι ας μου λέγαν όλοι πέτα πιο χαμηλά

Ήμουνα παιδί ζούσα με την ελπίδα
να βγουν τα όνειρά μου όλα αληθινά
Μα περνούσαν τα χρόνια κι εγώ πάντα στα ίδια
κυνηγούσα να πιάσω όνειρα απατηλά

Όνειρά μου χαμένα
που σας πήρε του χρόνου ο τρελός ο βοριάς
πάλευα να σας φτάσω για να σώσω εμένα 
να μη ζείτε κρυμμένα στη φτωχή μου καρδιά

Να να να να να να να...

Όνειρά μου χαμένα...
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

B e t w e e n the s h a d o w s ..

Για ποιους, βάφτηκες με αίμα απόψε

(ρώτησε η νύχτα,το φεγγάρι)..

και το Φεγγάρι είπε :Για αυτούς, που κράτησαν τα όνειρα ανόθευτα. 

"B e t w e e n   the  s h a d o ws "

Loreena McKennit

*************************************************************

**************************************************************

"Το Κόκκινο Φεγγάρι "

Δήμητρα Γαλάνη 

Στίχοι: Ελένη Ζιώγα                                                                               Μουσική: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος                                                                      Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη το είδα στα σύννεφα που κυνηγούσε ένα αστέρι το είδα να στέλνει στη γη ματωμένο μαχαίρι Το κόκκινο φεγγάρι, το κόκκινο φεγγάρι στη θάλασσα πνίγει τον ίσκιο του το καλοκαίρι Στο κόκκινο φεγγάρι, λιβάνι και θυμάρι,  και γι' αυτόν που αγαπώ Το είδα να πλέκει στον έρωτα μαύρο στεφάνι το είδα να ράβει του γάμου μας άσπρο φουστάνι Το κόκκινο φεγγάρι, το κόκκινο φεγγάρι στη θάλασσα σκύβει να δει και τον ίσκιο του χάνει Στο κόκκινο φεγγάρι, λιβάνι και θυμάρι,  και γι' αυτόν που αγαπώ *************************************************** ***************************************************

"η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει " ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Κάθε εποχή έχει τη δική της πληγή. Ο περασμένος αιώνας ανακήρυξε τη φυματίωση ως "mal de sciecle"(=η νόσος του αιώνα). Ο αιώνας μας όμως αναγνώρισε ως κορυφαία αρρώστια το Αγχος.

"Ο άνθρωπος είναι αγωνία"λέει ο Σατρ. Ίσως θα ταίριαζε να λέγαμε οτι έγινε αγωνία. Η ζωή του δεν εχει τη σφραγίδα της βεβαιότητας , αλλά το στίγμα της α-μφιβολίας και της α-βεβαιότητας. Κάτι σαν βρόχος που σφίγγει το λαιμό ειναι το άγχος. 

Για την εξάλειψη του άγχους η Ιατρική βοηθάει πολύ...η κοινωνία καθόλου ! κι αυτό γιατί δεν μπορεί. Μπλέχτηκε μέσα σ'ενα λαβύρινθο ζωής, έτσι που οι άνθρωποι κάνουν ο ένας τον άλλον να υποφέρει. Αν δεν φροντίσουμε να εξαλείψουμε σύντομα τις κοινωνικές αιτίες που προκαλούν το άγχος ...τοτε με μαθηματική ακρίβεια και η Ιατρική παρά τις προόδους της θα σηκώσει τα χέρια ψηλά !!!

"Ρίμα" Γ.Σεφέρης 

Χείλια, φρουροί της αγάπης μου που είταν να σβύσει 
χέρια, δεσμά της νιότης μου που είταν να φύγει


χρώμα προσώπου χαμένου κάπου στη φύση


δένδρα... πουλιά... κυνήγι...

Κορμί, μαύρο μες το λιοπύρι σαν το σταφύλι


κορμί πλούσιο καράβι μου, που ταξιδεύεις;


Είναι η ώρα που πνίγεται το δείλι


και κουράζομαι ψάχνοντας τα ερέβη...

(Η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει).
Αυτό το ποίημα ταιριάζει στις δύσκολες στιγμές που κάποιος περνάει... Αιτία γι' αυτές μπορεί να είναι διάφορα - από τον θυμό που τον καταλαμβάνει για κάτι (κι αυτά είναι δεκάδες μικροπράγματα που εμφνανίζονται και τους δίνεται μεγάλη σημασία) και αφορούν την κατάσταση τη συναισθηματική με τους άλλους, έως τα κακώς κείμενα που δείχνουν απειλητικά, δηλαδή την κατάσταση της τηλεόρασης, των εφημερίδων, της πολιτικής, της απομυθοποίησης των πάντων που πολλές φορές γίνεται εσκεμμένα από συκοφάντες ή ραδιούργους ή απλά διαφωνούντας ή κακοπροαίρετους...
Το ότι "η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει" είναι σαν ένα ηχηρό σάλπισμα που είναι αρκετό να μας βγάλει από έναν λήθαργο που δεν οδηγεί παρά στην επανάληψη του ίδιου σκηνικού μέσα μας.

"Ήμουν σ' ένα από αυτά τα αδιέξοδα όταν το διάβασα και αισθάνθηκα αμέσως τη δύναμη των μεγαλόπνοοων λόγων να με παροτρύνει ν' αλλάξω διάθεση, μια ζωογόνος ενέργεια άρχιζε να με καταλαμβάνει... Δεν μπορεί, γίνεται ν' αλλάξουν τα πράγματα φθάνει ν' αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι - για να μην αισθανόμαστε σαν "χρώμα προσώπου χαμένου στη φύση" - δηλαδή χαμένου απ' τον ίδιο τον εαυτό μας και τη δύναμη που έχουμε μέσα μας ν' αλλάξουμε, ν' αλλάξουν τα πράγματα, να πάνε όπως εμείς το θέλουμε. " Γιώργος Σεφέρης Στροφή

ΝΑΝΑ-LONELY 

(x4)Im lonely lonely lonely

Im lonely lonely in my life

Im lonely lonely lonely

God help me help me to survive!

Remember first time we met day one

Kids in the garden' playin' games heaven' fun

Excitin' and amazin' havin' a real friend of mine

Feel my heart and 4 real I am blind,

Face to face and eye to eye

Usin' our hands to buy and supply

Chillin' is cool from January to June

And we still sticked together like the glue

And know the rules

Forever you and I and believe it was clear

If I ever should fall I could count on you with no fear

Runnin' out of time I see who's fake

Alone without protection from all them snakes

All for one one for all I was told

Black white yellow no matter if your young or old

Nana's in the house to let you know

What I see is how I feel and damn

I'm alone

(x2)Im lonely lonely lonely

Im lonely lonely in my life

Im lonely lonely lonely

God help me help me to survive!

Everybody's trippin' on me

Oh lord come help me please

I did some bad things in my life

Why can't you rescue me 'cause you've got all I need

I know I got to pay the price

Creepin' thru the streets at night after a fuss and fight

Tears in my eyes I'm a man lookin' for the light

Dark is the path I know he will rescue me

The lord is my shephard I'm cool despite emergency

Whom shall I fear exept the god

Thank you for the blessin' and the skils on the mic

Five years we know there's no diggity

Free at last see the light in me

What goes up must come down

I'll be around while you heading towards deathtown

Always look forward hardly never look back

So many tears and the snakes on my jack

Now I'm riding in my big fat ride

Your ass is late so look for the line

Nana in the house to let you know

What I see is how I feel so leave me alone

(x2)Im lonely lonely lonely

Im lonely lonely in my life

Im lonely lonely lonely

God help me help me to survive

Everybody's trippin' on me

Oh lord come help me please

I did some bad things in my life

Why can't you rescue me 'cause you've got all I need

I know I got to pay the price

Thatz why im lonely lonely lonely

I am so lonely lonely

I am so lonely lonely lonely in my life

Knock on my door whom you lookin' for

A dream or reality enemies at my door

Eyes I realize it's fantasize I must be high

So let me live before I die

Grab the bottle the cap can survive

Your life is yours my life is mine

No emotions in this world full of lies

Step my step and be versatile

Love peace and care that's what it's all about

Alone by yourself than you lack there's no doubt about

I'm always into something making moves to improve

What would you do if you where in my shoes

Boom a letter oops another suicide

Meet me for a ride at the boulevard

Nana's in the house to let you know

What I see is how I feel and damn I'm alone

(x2)Im lonely lonely lonely

Im lonely lonely in my life

Im lonely lonely lonely

God help me help me to survive

Everybody's trippin' on me

Oh lord come help me please

I did some bad things in my life

Why can't you rescue me 'cause you've got all I need

I know I got to pay the price

(x4)Im lonely lonely lonely

Im lonely lonely in my life

Im lonely lonely lonely

God help me help me to survive

Thatz why im lonely lonely lonely

I am so lonely lonely

I am so lonely lonely lonely in my life 

**************************************************************************************