Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι


...........ο κόσμος θάλασσα που απλώνει



Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι

σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
όπως του πελάγου οι βράχοι
ο κόσμος θάλασσα που απλώνει
κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι
ανεμοδαρμένοι βράχοι
άνθρωποι μονάχοι
Άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα
άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα,
 σαν εσένα, σαν εμένα...


στίχοι : Γιάννης Καλαμίτσης 
Μουσική : Γιάννης Σπανός

1 σχόλιο:

melissa lli είπε...

ήταν μια εποχή που το τραγουδούσα συνέχεια αυτό το κομμάτι, θυμάμαι τον εαυτό μου να βάζει στο τέρμα το volume και να τραγουδάει....και γύρω οι τοίχοι...τώρα ούτε να το ακούσω...