Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

Σοκολατάκια με τον ... Θεό

Κάποτε ήταν ένα αγοράκι που ήθελε να γνωρίσει τον Θεό…
Ήξερε ότι το ταξίδι ως το μέρος που ζούσε ο Θεός θα ήταν μακρινό κι έτσι έβαλε στην βαλίτσα του μερικά σοκολατάκια και αναψυκτικά και ξεκίνησε το δρόμο του.
Αφού είχε περπατήσει λίγο , συνάντησε ένα ηλικιωμένο κύριο.
Ο άντρας καθόταν σε ένα παγκάκι στο πάρκο και τάιζε περιστέρια.
Ο μικρός έκατσε δίπλα του και άνοιξε τη βαλίτσα του για να πιει ένα αναψυκτικό. 
Ακριβώς τότε παρατήρησε ότι ο ηλικιωμένος έμοιαζε πεινασμένος κι έτσι του προσέφερε ένα σοκολατάκι.
Ο ηλικιωμένος δέχτηκε με ευγνωμοσύνη και χαμογέλασε στο μικρό. 
Το χαμόγελο του ήταν τόσο όμορφο , που το αγόρι , θέλοντας να το ξαναδεί , του προσέφερε και ένα αναψυκτικό. 
Ο γέροντας χαμογέλασε ξανά στον μικρό .
Το παιδί ήταν τρισευτυχισμένο! 
Πέρασαν μαζί όλο το απόγευμα , τρώγοντας και χαμογελώντας , μα χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μία λέξη…
Όταν άρχισε να νυχτώνει , το αγόρι κατάλαβε πως έπρεπε να ξεκινήσει το δρόμο για το σπίτι του .
Σηκώθηκε κι αφού έκανε μόλις λίγα βήματα , γύρισε πίσω , έτρεξε προς το μέρος του ηλικιωμένου και τον αγκάλιασε σφιχτά.
Κι ο γέροντας του χάρισε το πιο όμορφο χαμόγελό του!
Όταν το παιδί έφτασε σπίτι του, η μητέρα του παρατήρησε το βλέμμα χαράς στο πρόσωπό του.
Το ρώτησε: ” Τι έκανες σήμερα και είσαι τόσο χαρούμενος;” 
Ο μικρός είπε: ” Έφαγα σοκολατάκια στο πάρκο με το Θεό !”
Και πριν η μαμά προλάβει να απαντήσει ο μικρός πρόσθεσε:
“Και ξέρεις κάτι; Ο Θεός έχει το πιο όμορφο χαμόγελο που έχω δει !”
Εν τω μεταξύ , ο ηλικιωμένος ακτινοβολώντας και ο ίδιος από χαρά , επέστρεψε στο σπίτι του.
Ο γιος του , παρατηρώντας το βλέμμα ευτυχίας και αγαλλίασης στο πρόσωπό του τον ρώτησε: 
“Πατέρα , τι έκανες σήμερα και είσαι τόσο χαρούμενος;”
Κι ο γέροντας είπε: 
“Έφαγα σοκολατάκια στο πάρκο με τον Θεό!” 
Και πριν ο γιος του προλάβει να απαντήσει , ο γέροντας πρόσθεσε:
“Και ξέρεις κάτι ; Είναι πολύ νεότερος απ΄όσο πίστευα!”
Πολύ συχνά υποτιμάμε τη δύναμη ενός αγγίγματος , ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, ένα αυτί έτοιμο να μας ακούσει, ένα ειλικρινές κοπλιμέντο, ή την πιο μικρή πράξη ενδιαφέροντος όλα εκ των οποίων μπορούν να αλλάξουν ριζικά τη ζωή μας .
Οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας για κάποιο λόγο , για λίγο ή για μια ζωή.
Ας τους δεχτούμε με τον ίδιο ενθουσιασμό!

***********************************************

Εξέχουσα Αναδημοσίευση : PostJoy by ... Αγριμιώ


Νέα ιδέα αναδημοσιεύω σήμερα.
Και τις νέες ιδέες τις χειροκροτούμε!
Πόσο μάλλον όταν έχουν να κάνουν με έναν καλό σκοπό!
Πιάνουν-δεν πιάνουν τα χεράκια σου 
όλο και κάτι θα μπορείς να φτιάξεις 
σε κάρτα, μεγάλη ή μικρή,
ή ακόμα και μια μικρούλα καρτ ποστάλ
με κάποιο μήνυμα αγάπης, ενθάρρυνσης ή ελπίδας,
για παιδιά που δεν έχουν γνωρίσει την αγάπη, 
παρά μόνο το σκληρό πρόσωπο της ζωής!

Το Αγριμιώ μας, στην μακρινή Μελβούρνη, 
που προσφέρει εθελοντικά έργο σε Ίδρυμα με παιδιά 
τα οποία παρουσιάζουν παραβατική συμπεριφορά
(κυρίως λόγω της εγκατάλειψης από τους γονείς) 
είχε μια υπέροχη ιδέα:
Να γεμίσει τους άχρωμους κι αποστειρωμένους τοίχους των παιδιών 
στο Ίδρυμα με μηνύματα αγάπης από μακριά
και μάλιστα από τη δική της πατρίδα.
Αναμεταδίδω από τα Βότσαλα στη λίμνη

Σκοπός είναι να φτιάξουμε μια καρτ-ποστάλ στην αγγλική με ένα θετικό μήνυμα και να τις συγκεντρώσουμε για το γραφείο μου και το σαλόνι των παιδιών στον χώρο μας. Οι έφηβοι είναι παιδιά με ή χωρίς γονείς, με διάφορους εθισμούς και ψυχολογικά προβλήματα. Αρκετά από αυτά κακοποιημένα ή/και παραμελημένα. Άλλα με ιστορικό διατροφικών διαταραχών κι άλλα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Πολλά από αυτά έχουν περάσει από φυλακές ανηλίκων και τα περισσότερα δεν πάνε σχολείο…
Συνήθως οι χώροι αυτοί είναι αποστειρωμένοι. Πόρτες ασφαλείας και τζάμια διπλά που κλειδώνουν όλη μέρα…Λευκοί τοίχοι, ασπρισμένοι από την χλωρίνη και την παγερή αδιαφορία των φορέων. Πολλές φορές ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης, έπιπλα, θεραπευτές και ειδικούς.
(...) Το σπίτι μας αναπνέει, πονάει, ματώνει και επιβιώνει όπως κάθε σπίτι.Όμως ήρθε ο καιρός για μια δραστική αλλαγή. Για μια ανανέωση!
Για αυτό σκέφτηκα να καλέσω όλους εσάς να με βοηθήσετε να γεμίσω τους τοίχους μας με ιστορίες – ιστορίες καθημερινής τρέλας, αισιοδοξίας, χαράς και γέλιου. Μα πάνω απ’όλα ιστορίες φιλίας, επιβίωσης και γενναιότητας. Τα μηνύματα από την χώρα του Ήλιου δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ζεστά!
Για να λάβετε μέρος στο project πρέπει:
(α) να μην διαθέτετε απαραίτητα καλλιτεχνική φλέβα αλλά να θέλετε να χαρίσετε ένα χαμόγελο στα παιδιά αυτά (και σε εμένα που μένω μαζί τους κάτω από αντίξοες συνθήκες και τραγικές ελλείψεις… τώρα όποιος θέλει να κάνει κάτι για εμένα αποκλειστικά στην ελληνική όχι απλά δεν θα παρεξηγήσω, αλλά μάλλον θα με πάρουν και τα ζουμιά, ε; ),
(β) να αναδημοσιεύσετε την ανάρτηση αυτή στο ιστολόγιο σας ώστε να προσκαλέσουμε περισσότερο κόσμο στο εγχείρημα αυτό,
(γ) να φτιάξετε την καρτούλα σας (μέγεθος Α5-Α6), να την φωτογραφίσετε, να την αναρτήσετε στο ιστολόγιο σας και κατόπιν συνεννοήσεως μαζί μου να μας την στείλετε εδώ.

Όλη η ιδέα στηρίχτηκε σε ένα άλλο project, το Post Secret.
Εγώ ήδη σκέφτηκα μερικά μηνύματα.
Μένει μόνο η υλοποίηση από άποψη ...ζωγραφικής!
Ελπίζω μέσα στην επόμενη εβδομάδα να είμαι έτοιμη!
Περιμένω τη συνεργασία σας με χαρά!
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.
http://princess-airis.blogspot.gr/2013/08/postjoy-by.html


και εδώ σας παραθέτω την απάντηση της Αγριμιώς (την οποία δεν γνωρίζω και δεν γνωρίζω προσωπικά κανέναν από εδώ μπλογκερ ) σε καποιον που απλά δεν πιστεύει στην αγάπη (γιατί απλά δεν του τη μάθανε και γιατί απλά δείχνει να συμβιβάστηκε στην αμάθεια αυτή και δεν θέλησε και να μάθει ο ίδιος ... όμως ποτέ δεν είναι αργά και ποτέ δεν πρέπει να λέμε στον άλλον "να παθεις" ή "να πάθαινες" ο,τι έπαθα !! Μπράβο Αγριμιώ ... άτομα σαν έσενα χρειάζεται η κοινωνία μας !!!

..""  agrimio1 Αυγούστου 2013 - 2:22 μ.μ.
Αγαπητέ φίλε/αγαπητή φίλη,

Προσπαθώ να μπω στην θέση σου και να δω το θέμα από την δική σου οπτική γωνία. Όπως το βλέπω κι από την θέση του εκπαιδευτικού. Κι από την θέση του ψυχολόγου-κοινωνικού λειτουργού. Όπως και από την θέση μιας νεαρής κοπέλας, που με δυσκολία μπήκε στο πόστο αυτό, με διαπραγματεύσεις από το υπουργείο λόγω του νεαρού της ηλικίας μου και των υψηλών μου διακρίσεων. Προσπάθησα...

Μετά ανοίγω τα μάτια και κοιτάω τριγύρω μου. Σκέφτομαι τον πληθυσμό με τον οποίο μένω - γιατί ΔΕΝ δουλεύω εδώ. Μένουμε μαζί με τα παιδιά. 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Επτά ημέρες την εβδομάδα. Βλέπω τους λευκούς από χλωρίνη τοίχους, τους διαδρόμους, τα κρεβάτια... Και θυμάμαι εικόνες από ορφανοτροφεία στην Ελλάδα, όσο ταπεινά κι αν ήταν, με ροζ κρεβατάκια και εμπριμέ τοίχους. Και ξέρεις τι βλέπω; Ότι λείπει το χρώμα από την ζωή μας.. κι αυτή η έννοια της οικογένειας. Πολύ πιθανόν κι από την δική σου, για να είσαι τόσο αρνητικός/ή και να το βλέπεις ως αυθαιρεσία.

Και όχι, τα παιδιά εδώ δεν είναι κατ'ανάγκη ορφανά. Είναι θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, συνήθως από τους ίδιους τους τους γονείς ή από την Εκκλησία (άλλη καυτή πατάτα κι αυτή!). Ή παιδιά εθισμένων γονέων, τα οποία εθίστηκαν στα ναρκωτικά από βρέφη και τώρα βρίσκονται μαζί μας. Το υπουργείο τα απομάκρυνε από τις οικογένειές τους για να τα "σώσει". Και τα πέταξε εδώ...

Έχει τύχει ποτέ να μείνεις σε ένα δωμάτιο 3Χ4; Ξέρεις πως είναι να περνάς όλη σου την ημέρα σε ένα τέτοιο κατάλευκο δωμάτιο; Γιατί εγώ διάλεξα να κοιμάμαι σε ένα από τα δωμάτια των παιδιών κι όχι στον χώρο των υπεύθυνων... με το δικό μου σαλόνι και τηλεόραση ή γραφείο. Ονομάζεται ισότητα. Όσες φορές συζήτησα με τα παιδιά για τις εγκαταστάσεις, πήρα πάντα τις ίδιες απαντήσεις. Πολύ λευκό. Πολύ άδειο. Πολύ στενόχωρο. Πολύ μουντό. Πολύ σιωπηλό. Πολύ ξένο. Πολύ αδιάφορο... Λοιπόν, τους λέω κάθε φορά, τι λέτε να το κάνουμε δικό μας;

Η αυθαιρεσία βρίσκεται μονάχα στα μάθια του κατόχου της.. Τώρα εάν έπρεπε να'χαμε μεγαλώσει και σε ορφανοτροφεία για να ανέβουμε στα μάθια σου, συγγνώμη αλλά δεν το ήξερα.

Με εκτίμηση,
Αγριμιώ

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Mε την ψυχή και τα μάτια των παιδιών ...

Μια ομάδα επαγγελματιών ερεύνησε ένα δείγμα παιδιών 4-8 

ετών ως προς την ερώτηση:


"Τι σημαίνει αγάπη...."


Οι απαντήσεις ήταν οι εξής:




 Χριστίνα 6 ετών:
-Αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη..

Δανιήλ 7 ετών:
-Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα...
Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις να συνεχίσεις να είσαι μαζί με τον άλλον και να μιλάτε...
Η μαμά και ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία.

Πάνος 7 ετών:
-Αν θέλεις να μάθεις ν' αγαπάς καλύτερα πρέπει να ξεκινήσεις από ένα φίλο που μισείς...

Νίκη 6 ετών:
-Υπάρχουν δύο είδη αγάπης.. Η αγάπη των ανθώπων και η αγάπη του Θεού.. Αλλά ο Θεός τα έχει φτιάξει και τα δύο..

Τζένη 8 ετών:
-Η αγάπη είναι όταν λες σε ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του κι αυτός το φοράει κάθε μέρα..

Θωμάς 6 ετών:

-Κατά τη διάρκεια του ρεσιτάλ πιάνου μ' έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή.. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας..

Ελένη 5 ετών:
-Η αγάπη είναι όταν η μαμά βλέπει τον μπαμπά αξύριστο και βρώμικο και πάλι πιστεύει ότι είναι ωραιότερος κι απ' τον Ρόμπερντ Ρέντφορντ..




Χρήστος 7 ετών:
-Αγάπη είναι όταν το σκυλάκι σου, σου γλύφει το πρόσωπο ακόμα κι αφού το άφησες μόνο του όλη μέρα..

Λάμπρος 4 ετών:
-Αφήνω την μεγαλύτερη αδελφή μου να πειράζει γιατί η μαμά λέει ότι με πειράζει επειδή μ' αγαπάει.. Κι μετά εγώ πειράζω την μπέιμπι σίτερ γιατί την αγαπάω..

Αλεξάνδρα 4 ετών:
-Όταν αγαπάς κάποιον οι βλεφαρίδες σου ανοιγοκλείνουν και βγάζουν αστεράκια..

Μάρκος 6 ετών:
-Δεν πρέπει να λες σ' αγαπώ αν δεν το εννοείς.. Αλλά αν το εννοείς πρέπει να το λες συνέχει γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε...
Ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό... Τότε μου πέρασε ο φόβος..


***********************************************************

Συγχωρώ!..


- Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις. 


Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει

Να πιεί μια γουλιά νερό. 

Σ' αυτό τον κόσμο, παλικάρι, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα. 

Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη στην απόγνωση. 

Κι εσύ, θα 'ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου. 

Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι' αυτό το τέλος του κόσμου!

Εγώ είμαι γέρος, κι ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα. 

Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή. Aντε στην υγειά σου!



Αλκυόνη Παπαδάκη

***************************               





Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Ηλιθιότης...εντός εκτός και επί τ'αυτά...



Μάθε λέει τί μπορείς να κάνεις καλύτερα από κάθε άλλον και κάνε ακριβώς αυτό
 ...και εγώ (μεταξύ μας) αυτό κάνω ...ΥΠΟΜΟΝΗ !!! (μια φορά τα εκατό χρόνια γεννιέται τέτοιο άτομο υπομονετικό).


Διάβασα πριν καιρό την επικινδυνότητα του ηλίθιου ...κανείς όμως δεν βγήκε να πεί ..ότι οι υποτιθέμενοι έξυπνοι γύρω-γύρω ...τον επικροτούν για τις βλακείες του 

...για την τεμπελιά του πληρώνεται 
...για την αμάθειά του βραβεύεται 
...για την αναισθησία του αγαπιέται και αγκαλιάζεται

..ε λοιπον τι ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ?? ΤΙ?? ....
ΑΠΛΑ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΒΡΑΔΥΝΕΤΑΙ 

                        ...Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ !!...

**************




(Parable of the Wise and Foolish Builders

μια εικόνα ... χίλιες λέξεις !! !)



*****

O ΑΙΩΝΑΣ της Αυτογνωσίας του ανθρώπου...


Είναι ο Αιώνας που κυριολεκτικά  πιέζει τον άνθρωπο να
 αυτο -γνωσθεί ! 


*******************************************

Do what you, what you want
Your world’s closing in on you now 
(it isn’t over)

Evanescence - What You Want

*******************************************************************

I did my best, but I guess my best wasn't good enough...



Σημασία δεν έχει να κάθομαι και να σκέφτομαι τί δεν έκανα ...τελείωσε, 
πάει πέρασε δεν πρέπει να με απασχολεί πια είτε έκανα λάθος είτε σωστά αλλά...
 τί θα κάνω από δω και πέρα !!! 



***************************************

JUST ONCE~JAMES INGRAM



I did my best, but I guess my best wasn't good enough
'cause here we are back where we were before
seems nothing ever changes
we're back to being strangers
wondering if we ought to stay or head on out the door

Just once
can't we figure out what we keep doing wrong
why we never last for very long
what are we doing wrong.
just once
can't we find a way to finally make it right
to make the magic last for more than just one night
if we could just get to it
I know we could break through it.
Ohh ohhh

I gave my heart
but I think my heart may have been too much
'cause lord knows we're not getting anywhere
seems we're always blowing
whatever we've got going
and it seems at times with all we've got
we haven't got a prayer....

Just once
can't we figure out what we keep doing wrong
why the good times never last for long,
where are we going wrong
just once...
can't we find a way to finally make it right
to make the magic last for more than just one night
i know we could break through it
if we could just get to it

(Bridge)
Just once, I want to understand.....
why it always comes back to goodbye;
why can't we get ourselves in hand
and admit to one another
we're no good without each other
take the best and make it better
find a way to stay together

Just once.....
can't we find a way to finally make it right...Ohhhh
to make the magic last for more than just one night
i know we could break through it
if we could just get to it

Just Once.....
Ohhhh, we can get to it
Just Once.....

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Nα τον αγαπώ ...


(Αφιερωμένο σε κάποιο "Ονειροδρόμιο")

Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη, όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.

Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:

Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια, χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.
Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω, να μην τον εκβιάζω, να μη προσπαθώ να με θαυμάσει, να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.
Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό, και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.
Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου, να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.
Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι, να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω. Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω. Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη. Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.

Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη. Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου, από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.
Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω. Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.
Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον. Απλά και αληθινά. Απλά και ήσυχα. Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία.


Μάρω Βαμβουνάκη.

*
*
*